ทางเลือกสุดท้ายของดอนน่า

ดันเต้ สามีของฉัน คือเจ้าพ่อแห่งตระกูลแวนซ์ในนิวยอร์กผู้ที่ไม่มีใครกล้าแตะต้อง เขามีกฎเหล็กอยู่ข้อหนึ่ง หลังสามทุ่ม หากเขาออกไปจัดการธุระของตระกูล เขาจะไม่รับโทรศัพท์เด็ดขาด ฉันเข้าใจดีว่าเขาทุ่มเทให้กับตระกูลมากแค่ไหน ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ฉันจึงพยายามอย่างเต็มที่ที่จะไม่รบกวนเขา จนกระทั่งเมื่อคืน ตอนที่ฉันขับรถผ่านบริเวณท่าเรือตามลำพัง และบังเอิญเข้าไปอยู่ท่ามกลางการซุ่มโจมตีของกลุ่มชายติดอาวุธจากตระกูลคู่แข่ง ด้วยความตื่นตระหนก ฉันโทรหาดันเต้ อ้อนวอนให้เขามาช่วยฉัน โทรศัพท์ดังอยู่นานจนรู้สึกเหมือนไม่มีที่สิ้นสุด เมื่อเขารับสายเสียที น้ำเสียงของเขากลับเย็นชาเหมือนน้ำแข็ง “โนร่า เราแต่งงานกันมานานแล้ว ในฐานะดอนน่าแห่งตระกูลแวนซ์ คุณควรรู้กฎดี” จากนั้นเขาก็ตัดสาย คืนนั้น ฉันหนีรอดจากห่ากระสุนมาได้อย่างหวุดหวิด และต้องใช้เวลาทั้งคืนอยู่ที่โรงพยาบาล
แต่เมื่อฉันกลับถึงบ้านในเช้าวันต่อมา สิ่งเดียวที่ได้รับกลับเป็นสายตาตำหนิจากเขา เขากล่าวหาว่าฉันไปรบกวนการเจรจาขนส่งสินค้าครั้งสำคัญของตระกูล และยังหาว่าฉันส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือปลอมๆ ฉันรู้ว่าเขาทำงานหนักแค่ไหน จึงได้แต่กล้ำกลืนความเจ็บปวดไว้ แต่ต่อมา ตอนที่ฉันใช้คอมพิวเตอร์ของเขา ฉันบังเอิญเห็นประวัติการโทรเข้า มีผู้ติดต่อคนหนึ่งโทรหาเขาแทบทุกคืน และทุกครั้งก็เป็นเวลาหลังสามทุ่ม ตลอดห้าปีเต็ม ฉันรู้จักหมายเลขนั้น มันเป็นของอเล็กซ่าแห่งตระกูลแวนซ์ ผู้หญิงที่ทุกคนในตระกูลเห็นตรงกันมาตลอดหลายปีว่า เป็นคนที่เหมาะสมอย่างแท้จริงที่จะยืนเคียงข้างดันเต้ ในวินาทีนั้น ความเจ็บปวดทั้งหมดที่ฉันเก็บกดเอาไว้ก็ถาโถมกลับมา หลังจากสงบสติอารมณ์ได้ ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดดูคำเชิญที่ได้รับเมื่อไม่กี่วันก่อน ซึ่งเป็นคำเชิญให้เข้าร่วมงานนิทรรศการศิลปะนานาชาติ แล้วฉันก็กด “ยอมรับ” อีกสามวัน ฉันจะหายไปจากโลกของเขาอย่างสมบูรณ์