ในอีกสามวัน สามีและพี่ชายต่างสำนึกผิดแทบบ้า

ฉันได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคแพ้ภูมิตัวเองขั้นรุนแรง และเหลือเวลาชีวิตอีกเพียงสามวันเท่านั้น เมื่อสามีปฏิเสธขอความช่วยเหลือครั้งที่ 188 ของฉัน ฉันจึงถือผลตรวจเดินเข้าศูนย์ดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้าย "สวัสดี ฉันต้องการนัดเผาศพของตัวเอง และยื่นขอรับเงินช่วยเหลือจากรัฐบาล" สิบนาทีต่อมา พวกเขาก็มาถึง ฉันยังไม่ได้พูดอะไร จัสเปอร์ ฮอร์ตัน สามีที่เป็นทนายความก็ตบหน้าฉันอย่างเย็นชา "เธอแกล้งป่วยเป็นโรคร้ายแรงเพื่อจะเรียกร้องความสนใจแข่งกับแจนนิสเนี่ยนะ?" เคซีย์ คาร์เตอร์ พี่ชายที่เป็นหมอ แย่งรายงานการตรวจไปจากมือฉันแล้วหัวเราะเยาะอย่างสมเพช "ลูปัสเนี่ยนะ? ถ้าจะแกล้งป่วย ก็ช่วยทำให้มันน่าเชื่อถือหน่อย โอกาสเป็นโรคนี้น่ะมีแค่หนึ่งในล้านเท่านั้นแหละ" ฉันอดทนต่อความเจ็บปวดทั่วร่างกาย เดินกลับไปที่เคาน์เตอร์ และยื่นใบสมัครพร้อมประวัติการรักษาอีกครั้ง พนักงานเห็นผื่นรูปผีเสื้อบนข้อมือของฉันด้วยความรู้สึกเห็นอกเห็นใจ "ฉันไม่เหลือครอบครัวอีกแล้วค่ะ" ฉันเอ่ย "ฉันขอแจ้งความประสงค์ให้ทำการเผาศพในอีกสามวันข้างหน้า ที่ไหนก็ได้ ฉันแค่ไม่อยากให้ความตายของฉันต้องไปเป็นภาระของใคร"