รักที่ฝากรอยแผล เจ็บที่ไม่มีวันจาง 2

เพื่อป้องกันไม่ให้ชาวเงือกถูกสังหารหมู่ ข้าจึงตัดสินใจขึ้นฝั่งและเกลี้ยกล่อมไซรัส เพื่อนสมัยเด็กของข้า ผู้ซึ่งได้กลายเป็นราชาอัลฟ่า เขายังคงรักข้าอย่างสุดซึ้ง และเราใช้เวลาสามวันสามคืนอันเร่าร้อนด้วยกันบนเตียง เมื่อตื่นขึ้นมาจากภวังค์แห่งความสุข ข้ายังไม่ทันดื่มด่ำกับความสุขนั้น กรดก็ถูกราดลงบนศีรษะข้า ท่ามกลางเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดของข้า ไซรัสกลับยิ้มเยาะ “ที่แท้เงือกอมตะก็รู้สึกเจ็บเป็นเหมือนกันสินะ” “นี่เป็นแค่บทเริ่มต้นเท่านั้น ถ้าเจ้ายังไม่ยอมบอกว่าพ่อแม่ของข้าอยู่ที่ไหน” ใช่แล้ว เขาเชื่อมาตลอดว่าการหายตัวไปของพ่อแม่เขาเป็นฝีมือของเผ่าเงือก นับจากนั้นเป็นต้นมา ข้าถูกบังคับให้เฝ้ามองเขาพลอดรักกับเอมิลี่หญิงคนโปรดของเขา ถูกบังคับให้ควักไข่มุกเงือกของตนเองออกมาเพื่อรักษาร่างกายของนาง และยังถูกบังคับให้เต้นรำด้วยเท้าเปล่าเพื่อสร้างความบันเทิงให้เอมิลี่จนกว่านางจะหลับ ไซรัสเกลียดข้าจับใจ แต่ทุกครั้งที่ข้าใกล้ตาย เขากลับคอยประคองข้าไว้ในอ้อมแขนอย่างอ่อนโยน ป้อนยาให้ด้วยความทะนุถนอม บางครั้งเขาก็โหดร้าย “เจ้าคิดว่าข้าจะใจอ่อนเพียงเพราะข้ารักเจ้างั้นเหรอ เร็วเข้า ทรมานนางต่อไป” บางครั้งเขาก็อ่อนโยน “ทำตัวดี ๆ หน่อยไม่ได้เหรอ บอกข้ามาสิว่าพ่อแม่ข้าอยู่ที่ไหน” ข้าอดทนต่อความรักอันบิดเบี้ยวของเขาอย่างเงียบงัน ไม่ปริปากพูดแม้แต่คำเดียว แต่ในไม่ช้า วันเวลาเหล่านี้ก็จะสิ้นสุดลง และข้าก็ไม่จำเป็นต้องเก็บงำความลับนั้นอีกต่อไป เพราะเงือกที่ไม่กลับคืนสู่ท้องทะเลภายในสามปีหลังขึ้นฝั่ง จะสลายกลายเป็นฟองทะเล และตอนนี้ เวลาของข้าก็เหลืออีกเพียงสามวันเท่านั้น...